نیمکت تنها

" حمید مصدق"

*تو به من خندیدی و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم..

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز،

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت...

" جواب زیبای فروغ فرخ زاد"

*من به تو خندیدم

چون که می دانستم

تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی

پدرم از پی تو تند دوید

و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه

پدر پیر من است

من به تو خندیدم

تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک

دل من گفت: برو

چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را

و من رفتم و هنوز،

 سالهاست که در ذهن من آرام آرام

حیرت و بغض تو تکرار کنان می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت*...

امشب ديگه تاب نميارم..

خسته ام ..

از سکوت..

از لبهاي خاموشم..

از انتظار..از اين جاده ي تاريک و بي انتها

از اين آواز غم انگيز.. از اين حس لگد مال شده..

اميدي ندارم..همه احساسم مرده..اما امشب غوغا مي کنم..

ميگم تمام چيزايي رو که سنگينم کرده..به اندازه ي سالهاي خاموشي فرياد مي کشم..

امشب پر احساسم..جون تازه اي گرفتم..

جلوي نگاه بي تفاوتت راست مي ايستم..پنهان نميشم..

از چشماي سياه وحشي تو هراسي ندارم..نمي ترسم!!

از تکرار نگاهت..از حرکت عصبي انگشتان کشيده ات..

از عرق سرد روي پيشاني ات..مي خوام بگم تا ته اين جاده با توام..

بذار عاشق بمانم..از تنهاي مي ترسم ميخوام تا هميشه با تو باشم..

تا ته دنيا

تا ته اسارت قلبم..

اما..

باز امشب خاموش شدم وقتي نگاه مشکي تاريک و سردت را ديدم..

من پشت نقاب خود پنهان و خاموش ماندم ..

و تو هيچ از احساسم نفهميدي..

و من امشب هيچ غوغايي نکردم .. جز سکوتم که شايد....

و تو باز امشب قايق چوبي رويايم را در درياي خيس نگاهت

               در هم شکستي..... 

 میگفتی همیشه بگو سلام چون خداحافظی تلخ است و من سالهاست که دیگر سلامی از تو نشنیده ام، گفتی فرجام من تو نیستی کس دیگری است، باور نکردم چون دروغ کار تو نیست.

 نمیدانم به کدامین گناه مرا نبخشیدی ولی من تو را به خاطر تو میبخشم و تا آخرین نفس عاشقانه منتظرت خواهم ماند و به غروب دیرینه تنهایی ام خواهد گفت: منتظر باش که سپیده در راه است......

به جاي آنكه انگشت اشاره ام را به سمت او بگيرم،

در كنارش انگشت هايم را در رنگ فرو مي بردم،

و نقاشي مي كردم،

اگر فرصت داشتم كه كودكم را دوباره بزرگ كنم،

به جاي غلط گيري به فكر ايجاد ارتباط بيشتر مي بودم،

بيشتر از آنكه به ساعتم نگاه كنم به او نگاه مي كردم،

سعي مي كردم درباره اش كمتر بدانم ، اما بيشتر به او توجه كنم.

به جاي اصول راه رفتن ،

اصول پرواز كردن و دويدن را با او تمرين مي كردم.

از جدي بازي كردن دست بر مي داشتم،

و بازي را جدي مي گرفتم.

در مزارع بيشتري مي دويدم،

و به ستارگان بيشتري خيره مي شدم.

بيشتر در آغوشش مي گرفتم،

و كمتر او را به زور مي كشيدم.

كمتر سخت مي گرفتم،

و بيشتر تاييدش مي كردم.

اول احترام به خود را در او مي ساختم،

و بعد خانه و كاشانه اش را،

و بيشتر از آنچه كه عشق به قدرت را يادش بدهم،

قدرت عشق ورزيدن را يادش مي دادم.

If I wrote a note to God
I would speak whats in my soul
I'd ask for all the hate to be swept away,
For love to overflow
If I wrote a note to God
I'd pour my heart out on each page
I'd ask for war to end
For peace to mend this world
I'd say, I'd say, I'd say

Give us the strength to make it through
Help us find love cause love is over due
And it looks like we haven't got a clue
Need some help from you
Grant us the faith to carry on
Give us hope when it seems all hope is gone
Cause it seems like so much is goin wrong
On this road we're on

If I wrote a note to God
I would say what on my mind
I'd ask for wisdom to let compassion rule this world
Until these times
If I wrote a note to God
I'd say please help us find our way
End all the bitterness, put some tenderness in our hearts
And I'd say, I'd say, I'd say

Give us the strength to make it through
Help us find love cause love is over due
And it looks like we haven't got a clue
Need some help from you
Grant us the faith to carry on
Give us hope when it seems all hope is gone
Cause it seems like so much is goin wrong
On this road we're on

No, no no no
We can't do this on our own
So

Give us the strength to make it through
Help us find love cause love is over due
And it looks like we haven't got a clue
Need some help from you
Grant us the faith to carry on
Give us hope when it seems all hope is gone
Cause it seems like so much is goin wrong
On this road we're on

If I wrote a note to God

۶روز دیگه میام . . .  خب چرا ایمیل نمیدی ؟!!!!

اگه دل تو اتم کوانتوم شده مال من یه الکترون اتم کوانتوم شده  این به اون در

دوست دارم   

از چه بگويم وقتي

                      دلت,

حتي از دلتنگي مهيب اين روزهايم هم

                                                   بي خبر است...؟!!

وقتي قلب مهربانت از اين

                                 شب گريه هاي پائيزي

هيچ نمي داند..؟!!

عشق برای تو . احساسم برای تو . زندگیم برای تو . من هیچی نمی خواهم.

با قلب واحساس من بازی کن این قلب سرگرمی تو. تو شاد باش من می سوزم.

 تو بی خیال باش من می سازم. در راه عشق تو مثل آتش سوختم.

اینک خاکسترم جامانده است.

خاکستری که تنها با یاد محبت و عشق تو دوباره شعله ور خواهد شد.

در راه عشق تو چه سختی هایی کشیدم. چه شکنجه هایی دیدم.

چه غم وغصه هایی چشیدم. و چه اشکهایی که نگو برای تو ریختم.

غرورم را شکستم. از همه گناه هایت گذشتم. همه اینها فدای قلب بی وفای تو.

از آن سو؛ تو از عشق سرد شدی. از این سو؛ من در عشق تو سوختم.

 از آن سو؛ تو بی خیال این دل عاشق من بودی.

از این سو من لحظه به لحظه به یاد تو دلتنگ تو بودم. این دل من برای تو است.

هرچی می خواهی آنرا بِشکن. بشکن تا من همچنان بسوزم.

سوختن در آتش عشق تو به من گرمای یک زندگی براز اُمید را می دهد.

تو در آن سو در آسمان به ستاره هایی که چشمک می زنند نگاه می کنی.

من در این سو با حسرت به تو نگاه می کنم.

ودر حسرت آن روزهایی می نشینم که کنار هم بودیم

وهیچ کسی مثل ما همدیگر را دوست نمی داشت.

عزیزم تو با آرامش زندگی کن تا من با آرامش تو عاشقانه زندگی کنم.

 اگر با شکستن این دل من دیدن آن لحظه که در عشق تو می سوزم

وبا عشقت می سازم ترا آرام می کند حرفی نیست دلم را بشکن.

وبا آن بازی کن.... اما یادت باشد همیشه پشیمانی فایده ندارد....

قصه ای که تو هم مانند لیلی هیچ وقت نخواهی فهمید که چه چیزها در دنیا باعث شد که تو به مجنون نرسی

همیشه تو زندگیه ما ادمها ، کسانی هستند که به واسطه ی محبت کردن به ما ضربه های مهلکی به ریشه ی زندگیه ما می زنند

همیشه ...

در جای جایه این راهه به پایان نرسیده در هر برهه از زمان که تنها جویای خودم و او بودم حضوری دیدم از دوستانی که به واسطه ی محبت اتش کشیدن بر تمام پیکر خسته ام

بر تمامیه دست و پاهای تاول زده ام در این راه

.

.

.

قصه ی من تکرار تمام اشک های به گونه نشسته است

اشک هايي را که قطره قطره اش قصه ي من بود و بغضي که از هرچه بود از شادي نبود

و تو ایکاش می فهمیدی این بغض فرو خورده را .

سکوت من دلیل بر خوشبختی نیست خنده های من از شادی نیست که من دیگر شادانه قصه های شهرزاد قصه گو نیستم

.

.

.

دلتنگم

دلتنگ روزهای رفته

ناامیدم

نا امیدم به تمام روزهای نیامده

قصه ای که در اینجا شروع شد تکرار روزهای تلخ و پریشانی تمامی دخترکان این دنیاست

قصه ی تمام دیوونه های دنیا

قصه ی تمام فرشته های روی زمین

 قصه از اونجا شروع شد که یه پروانه که همیشه فکر می کرد با همه ی پروانه های دنیا فرق داره اونم درست از روزی که متولد شده ، احساس کرد که توی زندگیش با فرشته ای اشنا شده که همیشه تو رویاهاش ارزوشو داشت . یه فرشته ی مهربون و پاک

همیشه با چشماش فرشته رو دنبال می کرد

همیشه به جاهایی سر میزد که می دونست فرشته از اونجاها گذر می کنه

هیچ وقت جلو نرفت هیچ وقت به فرشته نگفت که چقدر دوستش داره

هیچ وقت نگفت که به نظر خودش اون تنها فرشته ایی که توی این دنیا وجود داره

دوست داشت فرشته رو برای خودش داشته باشه

اما نمی دونست چه اروزی محالی داره

فکر می کرد اگه فرشته رو برای خودش داشته باشه همه چی حل میشه

نمی دونست برای داشتن فرشته باید از خیلی چیزها بگذره

نمی دونست حتی اگه بال های فرشته رو ازش جدا کنه  نمی تونه تموم پروانه هایی که به حضور فرشته احتیاج دارن از فرشته جدا کنه

نمی دونست توی این بازی اون بازنده است

نمی دونست فرشته هم نمی خواد برای همیشه تنها اونو بپرسته

نمی دونست قلب فرشته جایی نیست که فقط برای زندگیه ی یک نفر باشه

نمی دونست فرشته نمی تونه بقیه ی پروانه ها رو ندید بگیره

نمی دونست این فرشته حاضره برای خوشحال کردن دل همه ی پروانه های دنیا از شاد کردن قلب اون بگذره

نمی دونست این فرشته فقط دور دور ها رو نگاه می کنه

نمی دونست داشتنه یک فرشته به تنهایی نمیشه

نمی دونست این دل فرشته است که باید تنها با اون باشه

نمی دونست

.

.

.

پروانه ی قصه ی ما به هیچ وجه حاضر نبود از فرشته بگذره

نمی خواست اونو از دست بده . نمی تونست فرشته رو فراموش کنه

فکر می کرد برای اون چند صباحی که می تونه نفسی بکشه چرا نباید با یه فرشته نفس بکشه ؟

چرا نباید نفس هاشو برای اون فرشته بکشه

روزها رو می شمرد داشت همه ی لحظاتی رو که می تونست با فرشته باشه از دست میداد

طاقت نیاورد

 پروانه به فرشته گفت

گفت که چقدر دوستش داره

گفت که تنها ارزوش تو دنیا اینه که اونو برای خودش داشته باشه

 و همه چی عوض شد

زندگی تغییر کرد

و

دنیا عوض شد

.

.

.

فرشته تصمیم گرفت که پروانه رو خوشبخت کنه ولی هیچ وقت فکر نکرد برای خوشبخت کردنه پروانه باید مثل اون بشه

فکر نکرد که باید مثل پروانه ها فکر کرد

فکر نکرد که پروانه ها دل های نازکی دارند

فکر نکرد که دلاشون از برگ گل های سرخی که همیشه مجذوبشون میشد هم نازکتره

فکر نکرد که پروانه با هر غم کوچیکی ذره ای از وجودش رو از دست میده

فرشته پروانه زندگی کردن رو بلد نبود و پروانه فرشته بودن رو

زندگی شونو اغاز کردند

فرشته زیباترین و با ارزشترین چیزی رو که در دنیا داشت به پروانه هدیه داد

پروانه فکر می کرد و این یعنی خوشبختی

گاهی وقتا که فرشته نبود گاهی وقتا که پروانگی نمی کرد پروانه به هدیه ی فرشته نگاه می کرد و دلخوش بود

دلخوش زندگی  

زندگی که هیچ گاه زندگی نشد

فرشته هیچ وقت نمی تونست فراموش کنه فرشته بودنش رو نمی تونست مثل یه پروانه عاشق باشه فرشته فقط فرشته بودن رو از ابتدا می دونست . فرشته فقط فرشتگی رو بلد بود

و پروانه هیچ وقت نتونست بفهمه که چرا هیچ چیز مثل رویاهاش اتفاق نیافتاد

اما پروانه یه روز فهمید که فرشته نه از روی پروانگی که از روی فرشتگی اون هدیه رو بهش پیشکش کرده و بعد هم فهمید که از روی همون فرشتگی اون هدیه رو به پروانه ی دیگه ای پیشکش کرده تا اون رو هم خوشحال کنه

نفهمید که چه ها توی دل پروانه ی خودش شکست به خاطر کاری که کرده . اون تنها به این فکر کرد که پروانه اش چرا از کارش خوشحال نشده

چرا پروانه اش فرشته بودن رو بلد نیست !

اون هیچ وقت نمی تونست بین عشق پروانه ی خودش با دوست داشتن های پروانه های دیگه نسبت به خودش تفاوتی قائل بشه اخه اون هیچ وقت پروانگی رو بلد نبود

پروانه روزها و روزها رو از دست داد

بهار و تابستان  پاییز و زمستان

در تمام این مدت همه ی پروانه ها از هیچ کوششی برای ازار اون پروانه دست بر نداشتند

پروانه ذره ذره وجودش رو از دست می داد اما صبر می کرد

اون تا اخرین لحظه ی عمرش صبر کرد صبر کرد

اون باور داشت که یه روز فرشته پروانگی رو یاد بگیره

یه روز تلخ زمستون بود

پروانه تنها ذره ی کوچکی از وجودش باقی مونده بود

چیزی که هیچ جذابیت و گیرایی نداشت

تنها یه نفس

تنها یه نفس که به خاطر فرشته کشیده میشد

روزهای اخرش بود

خودش می دونست

می دونست که دیگه وقتی نداره که پروانه شدن فرشته رو ببینه اما هنوز هم منتظر بود

اون منتظر بود و نفس کشید

نفس کشید

ن

ف

س

کشید

فرشته به دیدنش اومد . اومد و گفت که برای دگر بار فرشتگی کرده

گفت که ..............

یه لحظه سکوت ایجاد شد

دیگه صدای هیچ نفسی از پروانه در نیومد

پروانه مرد و هیچ وقت نتونست به فرشته بفهمونه که پروانگی یعنی چی .

بعد از اون فرشته هم هیچ وقت نتونست درک کنه که چرا پروانه مرد!

 http://gheseye-zendegi.blogfa.com/ 

فرشته ی من ، فقط چند ساعت دیگه مونده .

می خوام تو رو بفرستم یه جای خیلی دور ، خیلی نزدیک !

بزار بهت بگم که جایی که داری می ری یه جای خوبه اگه خودت بخوایی ، اگه خودت خوب نقاشی اش کنی .

می خوام بهت یه قلمو بدم . یه قلمو با رنگ سبز که باهاش زندگی تو نقاشی کنی .

تو بزرگ می شی ، قد می کشی ، کم کم می افتی توی زندگی . اما یه وقت نترسی ها ! من باهاتم . هر جا که میری ، هر جا که هستی .

تو بزرگ میشی فرشته ی من و یاد می گیری . خوبی ها و بدی ها رو .

یاد می گیری که هیچ لذتی بالاتر از عشق به من نیست .

یاد می گیری که چقدر راحت می شه بخشید ! می شه بخشیده شد .

به تو نشون می دن که چقدر ساده می شه دل تو رو شکست ! و تو یاد می گیری که اشک بریزی .

تو می خندی .

تو بزرگ می شی .

و من توی قدم به قدم زندگیت همراهی ات می کنم .

فرشته ی پاک من ، روح تو تا زمانی که خودت بخوایی پـــاک می مونه . اجازه نده  بدی ها ، سفیدی و پاکی قلبت رو بگیرن !

یادت باشه ! تو یه قلمو داری که میتونی باهاش زندگی تو رنگ بزنی .

توی کشیدن این نقاشی ، منم کمکت می کنم .

فرشته ی من ، هر بار که دلت برای من تنگ می شه ، بیا زیر آسمون . ستاره ها رو بشمار . مطمئن باش توی یکیش منو پیدا می کنی .

فرشته ی من ، هر وقت از دست دنیا گله ای داشتی ، برو زیر بارون و اشک بریز ...

فرشته ی پاک من ، یادت باشه هر روز ، هر لحظه ، من منتظرتم . تا بیایی و باهام حرف بزنی . بیایی و از خنده هات و شادی هات برام بگی .

فرشته ی کوچیک من یادت باشه ، تو یه فرشته ای .

 اما هر چقدر که بزرگ می شی ، بالهات کوچیک تر می شه .

اما تو همچنان یه فرشته می مونی اگه خودت بخوایی !

اینو یادت باشه ! جایی که داری می ری شلوغه ! خیلی شلوغ .

 مواطب باش یه وقت توی این شلوغی خودت رو گم نکنی !

با همه دوست باش .

 همه رو دوست داشته باش و بی دلیل دوست داشته شدن رو هم به بقیه یاد بده .

چون منم تمام فرشته هامو بی دلیل دوست دارم .

یاد بگیر که به هر کسی که لیاقت قلب کوچیک تو رو نداره ، عشق نورزی !

من به تو عقل دادم . یاد بگیر که راه درست رو خودت انتخاب کنی .

یادت باشه اگه جایی احساس کردی قلبت به سختی می تپه ، اگه احساس کردی

که روح پاکت خاکستری شده ، با قلمویی که داری ، تپش هات رو سبز کن . روحت رو

پاک کن و انسان بودن رو یاد بگیر !

اینو یادت نره که کسی که تو رو بزرگ می کنه ، بهشت من زیر پاهاش قرار داره . تو اونو مــادر صدا می زنی .

و اما توی زندگیت یک نفر وجود داره ... همیشه در تمام سختی ها و مشکلات زندگیت

 مثل یک کوه پشت سرت می ایسته . قدرشو بدون و اونو پــدر صدا کن ...

فرشته ی من تو از اینجا می ری ، اما برای یه مدت کوچیک . تو بازم برمی گردی .

اونوقت بازم میشی فرشته ی کوچیک من ...

برو دیگه . زندگیت داره آغاز می شه . خودم پشت و پناهتم .

قلموی زندگیت ســــــبــــز ، فرشته ی کوچولوی من ...                                                   

(   www.tebyan.ne

اینو واسه اونایی گذاشتم که روشون نمیشه با خداشون رو به رو بشن ...

چه زیباست نوشتن برای تویی كه می خوانی..... ولی اگر قرار باشد بنویسی وخط بزنی،بنویسی و احتیاط كنی همان بهتر كه ننویسی!... اینبار تنها برای تو می نویسم!

من شانه های صمیمی تو را دارم تا كوله بار تنهاییهایم را بر وسعت مهر بانش بگسترانم.من دستان تو را دارم تا دست بر انها بسایم و فارغ شوم از هراس بی تو بودن!من همیشه نگاه عاشقت را دارم تا تنهاییم را پر سازد.من حتی نوشته هایت را هم دارم تا اگر تنهاییم با حس حضورت باز هم خالی ماند،دوره شان سازم،هر چند شاید مخاطبشان من نباشم.من آسوده رویا بافیم را می كنم با  حضور زنده تو در واقعیت خیالهای شبانه ام!من همه اینها را دارم اما باز هم بهانه گیر نبودنت هستم!دوست دارم هر لحظه،با هر نفس كنارم باشی!!من باز هم بیشتر می خواهم!تمامیت را می خواهم.....

 گاهی وقتها آدم از عشق است كه بهانه گیر میشود!مقصر خودتی  كه خیلی عاشقی كردی و من را به دوستت دارمهایت عادت دادی....شاید اگر كمتر می گفتی دوستت دارم،دیگر ثانیه به ثانیه،هوس شنیدنش بهانه كج خلقیهایم نمی شد!باز هم دوستم داشته باش!

 من می ترسم،می ترسم كه از چشمهای منتظرت ردپای تمام رویاهایم پاك شود.ترسم از این است كه شاید شبی بیاید كه تو دیگر لبانت را برای عاشقانه دوستت دارم زمزمه كردن نگشایی!من می ترسم از اینكه شاید شبی بیاید كه دیگر ما،من وتو!بدنبال بهانه ای گردیم كه دیگر دوستدارهم نباشیم!كه دیگر بهانه بودنمان كمرنگ شده باشد! دیگر میلی برای با هم بودن  نداشته باشیم!كه دیگر هیچ نشانه ایی از حضور تو در خلوت من نباشد،هر چند مجازی!

من به پشت شیشه تنهایی افتاده
نمی دانم ، نمی فهمم
کجای قطره های بی کسی زیباست

 نمی فهمم چرا مردم نمی فهمند
که آن کودک که زیر ضربه شلاق باران سخت می لرزد
کجای ذلتش زیباست
نمی فهمم

 کجای اشک یک بابا
که سقفی از گِل و آهن به زور چکمه باران
به روی همسرو پروانه های مرده اش آرام باریده
کجایش بوی عشق و عاشقی دارد
نمی دانم

 نمی دانم چرا مردم نمی دانند
که باران عشق تنها نیست
صدای ممتدش در امتداد رنج این دلهاست
کجای مرگ ما زیباست
نمی فهمم

 یاد آرم روز باران را
یاد آرم مادرم در کنج باران مرد
کودکی ده ساله بودم
می دویدم زیر باران ، از برای نان

 مادرم افتاد
مادرم در کوچه های پست شهر آرام جان می داد
فقط من بودم و باران و گِل های خیابان بود
نمی دانم
کجــــای این لجـــــن زیباست

 زمان بازیچه ای بیش نیست برای تو و مکان فقط محدود کننده ی ما . 

وقتی تو اراده می کنی ، زمان و مکان و هرآنچه لازم است برای "رسیدن" ها به کار می آیند و وای به آن روز که تو نخواهی .

قاصدکی

روی سنگ فرش خیابان

در انتظار یک دست ، یک فـوت

این همه رهگذر

کسی پیامی ندارد برای کسی ؟!

قصه ی این همه تنهایی را

قاصدک به کجا خواهد برد ؟! ....

این روز ها عجیب دلم در هوای اوست
این شعر های خسته تمامش برای اوست
فریاد واژه‌ها به فدایش که سوختن
در خلوت و سکوت فقط ادعای اوست

دیگر نگاه شهر به من جور دیگریست
انگار سال‌هاست که عاشق ندیده‌اند
بیگانه‌اند و دوست که فرقی نمی‌کند
دیگر تمام مردم دنیا غریبه‌اند

آن روزها دلم به هوای تو می‌سرود:
برگرد تا هنوز به یاد تو زنده‌ام
من زنده‌ام هنوز ولی عشقمان چه شد؟
می‌گیرد از دروغ خودم باز خنده‌ام

دیدی امید جای خودش را به یأس داد
من ماندم و نگاه تو و اشک ِ انتظار
این جاده‌های یأس کجا می‌برد مرا
آه ای خدا چه بر سرم آورده روزگار

به کجا چنین شتابان؟ گون از نسیم پرسید

دل من گرفته زینجا ، هوس سفر نداری ز غبار این بیابان؟

همه آرزویم اما چه کنم که بسته پایم ، به کجا چنین شتابان؟

به هر آن کجا که باشد بجز این سرا سرایم

سفرت به خیر اما ، تو و دوستی خدا را

چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی

به شکوفه ها به باران  برسان سلام ما را...

خداحافظ...

آخرین کلامی که از تو شنیدم

و باز قصه‌ی تلخ جاده و آن راه بلند...

که تو را از خلوت من می ربود

آسمان می گریست

شیشه ها می گریستند

و من مبهوت رفتنت

در پس شیشه های مه آلود

بغض دردناکم را بلعیدم

دیوانه وار خندیدم

و تو را بدرقه کردم...

آسمان بارانی است

همگی می گذرند

چتر دارند به دست

تا نبارد باران

بر سر و صورتشان

اما...

من تنها و رها

زیر این سقف سیاه

گام برمی دارم

بی چتر...

و به تو، می اندیشم

گریه را اگر می شد کُشت

می کشتم

که تو آنقدر نخندی به چشمان خیس من !

و من

نکوبم سرم را به دیوار سادگی مُدام

که چرا عاشقت شدم ؟

چرا ؟!

گل ناز پرپر من ، آخرین همسفر من

جای لب های قشنگت ، مونده روی دفتر من

ای که شعر تلخ اشکات ، قصه ی غربت من بود

عینهو نفس کشیدن ، دیدنت عادت من بود

تو یه حرف تازه بودی واسه من ، قصه ی دو نیمه و یکی شدن

تو به عشق یه معنی تازه دادی ، طپش یه قلب و گرمای دو تن

میون دفتر شعرام ، به تن سفید هر برگ

با همون خط قشنگت ، تو نوشتی "یا تو یا مرگ"

ای رفیق نیمه راهم ، می دونم که تو نمردی

ولی وقتی رفتی انگار ، پیش چشمام جون سپردی

گل ناز پرپرم ، ای همدرد . . . . به نبودنت باید عادت کرد !

دیگر جا نیست
قلبت پر از اندوه است
خدایان همه‌ی آسمان هایت
بر خاك افتاده اند

چون كودكی
بی پناه و تنها مانده ای
از وحشت می خندی
وغروری كودن از گریستن پرهیزت می دهد.

این است انسانی كه از خود ساخته ای
از انسانی كه من دوست می داشتم
كه من دوست می دارم.

می ترسی- به تو بگویم- تو از زندگی می ترسی
از مرگ بیش از زندگی
از عشق بیش از هر دو می ترسی.

به تاریكی نگاه می كنی
از وحشت می لرزی
ومرا در كنار خود
از یاد
می بری.